بایگانی دسته بندی "عکاسی"

admin بدون نظر ادامه مطلب


هستفاده خلاقانه از زوایای دوربین یکی از سریع ترین راه ها برای اضافه کردن جذابیت و تنوع به عکس های شمهست. حتی اگر نمی دانید چطور خیلی خوب از دوربین خود هستفاده کنید، زوایا آسان هستند! تمام کاری که به همراهید انجام دهید این هست که دوربین خود را به همراهلاتر یا پایین تر ببرید تا زاویه عکس خود را به طور چشمگیری تغییر دهید. مهم نیست دوربین یا لنزی که هستفاده می کنید چیست (حتی اگر گوشی هوشمند شمهست)، همیشه می توانید به همراه تغییر زاویه دوربین یا عکاس برتر، عکس های خلاقانه تری بگیرید.

۵ زاویه دوربین متفاوت

شما پنج زاویه دوربین اصلی دارید که می توانید از میان آنها انتخاب کنید. هر یک از آنها پرسپکتیو متفاوتی به تصویر شما می بخشد، و به آن حالت یا احساسی که می خواهید داشته به همراهشد را می دهد.

۱

نمای چشم پرنده

به همراهلاترین زاویه دوربین «نمای چشم پرنده» هست. این زمانی هست که شما به به همراهلای صحنه می روید و مستقیما رو به پایین نگاه می کنید. این زاویه برای نگاه کردن به پایین و دیدن تمام جزئیات یک صحنه از به همراهلا عالی هست.

نمای چشم پرنده یک زاویه غیر معمول هست، چون شما به طور معمول در ارتفاع به همراهلا نیستید و رو به پایین به صحنه نگاه نمی کنید. هر زاویه ای که فراتر از تجربه روزانه معمول شما به همراهشد، عکس شما را جذاب تر خواهد کرد.

من یک نمای چشم پرنده را برای این عکس از کودک خوابمان انتخاب کردم. به همراه انتخاب این زاویه، من توانستم رو به پایین نگاه کنم و او را به همراه شاخه های بلوبری کادربندی کنم.

نمای چشم پرنده برای عکاس برتر از غذا عالی هست، و به شما اجازه می دهد تا همه چیز را در ظرف ببینید.

۲

زاویه به همراهلا

«زاویه به همراهلا» به شدتِ نمای چشم پرنده نیست. شما فقط به همراهید کمی به همراهلاتر از شخص یا چیزی به همراهشید که از آن عکس می گیرید.

به زاویه به همراهلا به عنوان یک نمای بسیار معمول از جهان برای اکثر بزرگسالان فکر کنید. این مسئله به خصوص برای والدینی که همیشه از به همراهلا به پایین به بچه هایشان نگاه می کنند، صدق می کند.

به همراه وجود این که شما این زاویه و پرسپکتیو را در طول روز زیاد تجربه می کنید، اما هنوز هم می تواند برای برخی از عکس های شما عالی به همراهشد. یک زاویه به همراهلا برای این که سوژه شما کوچک تر یا آسیب پذیرتر به نظر برسد و شاید برای این که بیننده غالب (برتر) به نظر برسد، مفید هست.

این زاویه به همراهلا به من اجازه داد تا رو به پایین به پسرم نگاه کنم و همچنین به همراه برخی از المان های پس زمینه جالب کار کنم.

از آنجا که این یک عکس از «خواهر کوچولو» هست، یک زاویه به همراهلا ظاهر کوچکتر و آسیب پذیرتری به او می دهد.

۳

رو در رو

زاویه رو در رو همسطح به همراه چشم سوژه شما گرفته می شود. این زاویه بسیار جذاب هست و به ایجاد یک ارتبه همراهط شخصی بین شخص در عکس شما و شخصی که آن را می بیند، کمک می کند.

این زاویه خوبی برای پرتره هست، هرچند یک زاویه کمی به همراهلاتر از سطح چشم نیز برای پرتره عالی هست.

هنگامی که او غرق در گل از به همراهزی برگشت، می دانستم که به همراهید از یک زاویه رو در روی جذاب هستفاده کنم.

من عاشق این پرسپکتیو فریبنده هستم.

۴

زاویه پایین

برای یک زاویه پایین، شما به همراهید زیر سطح چشم به همراهشید. همانطور که پایین تر می روید، به همراهعث می شوید که سوژه عکس شما بزرگتر به نظر برسد. این ممکن هست یک احساس بزرگتر از اندازه واقعی به عکس های شما بدهد و برای این که چیزها ترسناک یا حماسی به نظر برسند، عالی هست.

یک زاویه پایین هنگام عکاس برتر از کوسه ها کاملا ضروری هست. این تنها راه برای دیدن ترسناک ترین ویژگی آنها، یعنی دندان ههست!

این لحظه که کودک از اتوبوس به بیرون دوید، سرشار از انرژی بود. یک زاویه پایین تر به تاکید بر انرژی آن لحظه و همچنین آوردن اتوبوس ها به پس زمینه همرهستا به همراه بچه ها کمک کرد.

۵

نمای چشم حشره

این زاویه که تحت عنوان «نمای چشم کرم» نیز شناخته شده هست، درست مانند اسمش هست. شما تا جایی که بتوانید پایین می روید و مستقیما رو به به همراهلا به سمت سوژه نگاه می کنید.

به همراهز هم، این زاویه بسیار غیر معمول هست. شما به ندرت این نقطه دید را تجربه می کنید، بنابراین یک پرسپکتیو جالب یا خلاقانه به عکس شما اضافه خواهد کرد.

من مجبور شدم برای این عکس روی زمین دراز بکشم و رو به به همراهلا نگاه کنم. این یک زاویه عالی برای ثبت اولین صعود اصلی پسر من به نظر می رسید.

به دست آوردن یک نمای چشم حشره در یک زمین به همراهزی آسان هست. تنها منتظر بمانید تا بچه هایتان شروع به به همراهلا رفتن کنند و سپس مستقیم رو به به همراهلا به سمت آنها نگاه کنید.

یک صحنه – سه زاویه

ایده خوبی هست که هر به همراهر از یک لحظه عکس می گیرید، بیش از یک زاویه را ثبت کنید. این کار خلاقیت شما را تحریک کرده، و به شما کمک می کند تا پرسپکتیوهای جدید را کشف کنید و نماهای بیشتری برای دهستان سرایی به شما ارائه می دهد.

چند عکس بعدی نشان می دهند که من چگونه یک صحنه را از سه زاویه مختلف ثبت کردم.

در این عکس اول از یک زاویه به همراهلاتر برای نگاه کردن رو به پایین به صحنه و دیدن گودال آب هستفاده شد.

یک زاویه رو در رو برای پرتره ای به همراه صورت گل آلود عالی هست.

این پرسپکتیو زاویه پایین تر به همراهعث می شود که این لحظه کمی بزرگتر احساس شده و بر هیجانی که او بعد از به همراهزی در گودال گل احساس می کرد، تاکید می کند.

فراتر از پرسپکتیوهای روزمره

دانستن این پنج زاویه دوربین و تمرین آنها، هر زمان که چیزی برای الهام گرفتن نداشتید یا متوجه شدید که عکس هایتان خسته کننده یا قابل پیش بینی شده اند، به شما کمک خواهد کرد. برای رنگ و لعاب دادن به عکس هایتان، غیر معمول ترین زاویه را انتخاب کنید. هنگامی که این کار را انجام دادید، حداقل دو زاویه دیگر را نیز امتحان کرده و ببینید کدام یک از آنها بهتر از همه آن لحظه را ثبت کرده هست.

همانطور که به همراه زوایا آزمایش می کنید، خلاقیت خود را نیز به همراه شکستن پرسپکتیوهای روزمره افزایش خواهید داد. همین حالا ثبت چند زاویه متفاوت را امتحان کنید.

نویسنده: مت کوکر (Mat Coker)

admin بدون نظر ادامه مطلب

   دومین نمایشگاه گروهی عکس هنرجویان کریم ملک‌مدنی به همراه عنوان «در امتداد نگاه» از روز شنبه ۲۹ مهرماه ۹۶، ساعت ۱۷ در نگارخانه مارلیک مجتمع فرهنگی و هنری خاتم‌الانبیا رشت گشایش می‌یابد.

   در این نمایشگاه که به همراه همکاری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی رشت و به همراه تلاش سامان پورخوش‌آموز و نازی مرتاض‌خو برگزار می‌شود، ۴۸ عکس در ابعاد ۳۰×۴۵ سانتی‌متر در معرض دید به همراهزدیدکنندگان قرار خواهد گرفت.

   مسعود احمدی، لاله اکبر، زینب امانی، حسین آقایی پور، المیرا آتشی،  الهام آزمند ، سجاد به همراهبه همراهیی، امیر بهروزی راد، ساینا بهنام، مانی پور احمد، میثم پور جعفری، سامان پور خوش آموز، مژگان جعفری، امبررضا(آریا) حاجتی، روزبه حاجی عبه همراهسی، امیرحدادی، شاهین حیدری، بهار خداپرست، آرمان خلیلی، سعید رحیمی،  مصطفی روشنی، انسیه زارع، محمدصالح زاده، آدینه صالح نژاد، زینب صبوری، محترم صدرالذاکرین، سیمین صفرزاده، حمیده صولتی، ابراهیم طاهری، مجتبی عابدینی، عبه همراهس عاشوری، مصطفی عاشوری، مجید عاشوری، رضا عاملی پور، محمدمهدی عشرتی، زهرا فاخته، هومن فاخته، علی فرشادمهر، مینا قاسم زاده، نازی مرتاض خو، اسماعیل گلشن مژدهی، جلیله معصومی، مینا سادات میراحمدی، سجاد ناصری، نیما وحدانی، خسرو وهابی، میثم همرنگ و رقیه هندوانی از هنرمندان حاضر در این نمایشگاه هستند.

   در قاب نخست نمایشگاه عکس «در امتداد نگاه» آمده هست: «زمان شتابه همراهن در گذر هست و هیچ چیز قادر به به همراهزداشتن آن نیست.

   پس هرگز انسان از عکس بی‌نیاز نخواهد بود، زیرا عکس به مثابه‌ی تنها پدیده‌ی هنر نیست که لحظات بی‌نظیر را به تسخیر خود در‌آورد و زمان گریزان را جاودان می‌کند. زمان حال به صورت مداوم در حال از بین رفتن هست.»

   به همراهزدید از این نمایشگاه تا ۴ آبه همراهن‌ماه ۹۶ از ساعت ۹ تا ۱۲ و ۱۶ تا ۱۹ در نگارخانه مارلیک به‌نشانی رشت، ابتدای خیابه همراهن سعدی ، مجتمع فرهنگی هنری خاتم‌الانبیا ادامه دارد.

   گفتنی هست آیین رونمایی از کتاب عکس نمایشگاه «در امتداد نگاه» همزمان به همراه برگزاری آیین اختتامیه روز پنجشنبه ۴ آبه همراهن‌ماه ۹۶ برگزار می‌شود.


نویسنده


admin بدون نظر ادامه مطلب

   به همراه توجه به اهمیت مبه همراهحث نظری در حوزه‌ی عکاس برتر و نیز ایده محور بودن عکاس برتر معاصر و تبدیل شدن عکاس برتر روز دنیا به ترکیبی از کنش عکاسانه و ایده پردازی در پشت دوربین، گالری محسن از روز جمعه ۲۸ مهرماه به مدت ۴ روز سلسله نشست‌های تخصصی در به همراهب «نظریه و عکاس برتر» را برگزار می‌کند.

   رهام شیراز، زانیار بلوری، فرشید رحیمی و امیرحسین بیانی از حرفرانان حاضر و بهنام صدیقی گرداننده نشست‌ها خواهد بود. برنامه نشست‌ها به شرح زیر هست:

– جمعه ۲۸ مهرماه ۹۶، ساعت ۱۸:۳۰
موضوع نشست: به همراهزنگری تعریف سوژه‌ی عکاسانه در عصر دیجیتال
حرفران: رهام شیراز

– شنبه ۲۹ مهرماه ۹۶، ساعت ۱۸:۳۰
موضوع نشست: به همراهزخوانی انتقادی عکاس برتر هنری ایران
حرفران: زانیار بلوری

– یکشنبه ٣٠ مهرماه ۹۶، ساعت ۱۸:۳۰
موضوع نشست: ظهور و زوال دورانها؛ نگرشی انتقادی به مفهوم معاصر
حرفران: فرشید رحیمی

– دوشنبه ١ آبه همراهن‌ماه ۹۶، ساعت ۱۸:۳۰
موضوع نشست: نسبت عکاس به همراه چشمهای ادیپوس (تأملاتی دربه همراهب رژیم به همراهزنمودی هنر)
حرفران: امیرحسین بیانی

علاقه‌مندان برای حضور در این نشست‌ها می‌توانند از روز جمعه ۲۸ مهرماه به مدت ۴ روز، هر روز ساعت ۱۸:۳۰ به گالری محسن به‌نشانی تهران، بزرگراه مدرس شمالی، خیابه همراهن ظفر شرقی، کوچه ناجی، خیابه همراهن فرزان، بلوار مینای شرقی، پلاک ۴۲ مراجعه کنند.


نویسنده


admin بدون نظر ادامه مطلب

برگزاری نمایشگاه عکس کودکان و نوجوانان كانون عكس اصفهان به همراه عنوان «نخستین نگاه‌ها»



عکسخانه
خبر
۱۳۹۶/۰۷/۲۶

کانون عکس اصفهان روز پنجشنبه ۲۷ مهرماه از ساعت ۱۷ الی ۲۳ در گالری خانه صفوی،آیین گشایش نمایشگاه عکس کودکان و نوجوانان را برگزار می‌کند.

این نمایشگاه شامل عکس‌های برگزیده از آثار علي پرورش، محمد فرحان منصوري، امير محمد دهقان، سورن پيرجمال، یکتا امين الرعايایی، پانيذ جان نثاري، پارمين زماني، پونه سيامكي، مبينا رضايي، ترنم شكيبه همراهيي، سحر مومني، ماني زرگر، آوين زرگر، آتريا حاج سلطاني و مهديس طراهان هست. ۱۵ نفر از کودکان و نوجوانانی که در تابستان گذشته به یادگیری و ممارست تخصصی عکاس برتر در موسسه سرزمين قصه‌های كهن پرداخته‌اند.

این نمایشگاه تا ۳ آبه همراهن ماه در ساعت ۱۰الی ۱۳ و ۱۷ الی ۲۳ در گالری خانه صفوی به آدرس خیابه همراهن خاقانی، حدفاصل خواجه پطروس و وحید، جنب کوچه شماره ۳۱ پذیرای به همراهزدیدکنندگان خواهد بود.

admin بدون نظر ادامه مطلب

گالری محسن به همراه توجه به اهمیت مبه همراهحث نظری در حوزه ى عکاس برتر و نيز ايده محور بودن عکاس برتر معاصر و تبدیل‌شدن عکاس برتر روز دنیا به ترکیبی از کنش عکاسانه و ایده‌پردازی در پشت دوربین، سلسله نشست‌های تخصصی در به همراهب نظریه و عکاس برتر را در چهار روز پیاپی و در محل گالری برگزار می‌کند.

برنامه‌ی برگزاری نشست‌ها به شرح زیر هست:

۱- نشست «به همراهزنگری تعریف سوژه ی عکاسانه در عصر دیجیتال» به همراه حضور رهام شیراز

جمعه ٢٨ مهر، ساعت ۶:۳۰ عصر، گالری محسن، طبقه منفی یک

۲- نشست «به همراهزخوانی انتقادی عکاس برتر هنری ایران» به همراه حضور زانیار بلوری

شنبه ٢٩ مهر،ساعت ۶:۳۰ عصر، گالری محسن، طبقه منفی یک

۳- نشست «ظهور و زوال دوران‌ها؛ نگرشی انتقادي به مفهوم معاصر» به همراه حضور فرشید رحیمی

یکشنبه ٣٠ مهر، ساعت ۶:۳۰ عصر، گالری محسن، طبقه منفی یک

نشست «نسبت عکاس به همراه چشمهای ادیپوس (تأملاتی دربه همراهب رژیم به همراهزنمودی هنر)» به همراه حضور اميرحسين بياني

دوشنبه ١ آبه همراهن، ساعت ۶:۳۰ عصر، گالری محسن، طبقه منفی یک

زمان و ساعت: از روز جمعه ۲۸ مهر تا روز دوشنبه ۱ آبه همراهن هر روز ساعت ۶:۳۰ عصر

آدرس: گالری محسن، بزرگراه مدرس شمالی،خ ظفر شرقی، کوچه ناجی، خیابه همراهن فرزان، بلوار مینای شرقی،پ۴۲ تلفن: ۲۲۲۵۵۳۵۴

ورود برای عموم آزاد هست.

admin بدون نظر ادامه مطلب

نقدی بر نمایشگاه «این ما هستیم؛ نه آن‌ها».

بدون تردید برگزاری هر نمایشگاهی به همراه مشکلات، مرارت‌ها و سختی‌های خاص خود همراه هست اما کار منتقد پرداختن به این‌ها نیست و او تنها به همراه نتیجه کار روبروست. به همراه این‌حال، شاید اگر این نمایشگاه داعیه یافتن پیوندها و گسست‌ها و ارائه موضعی انتقادی و تاریخ‌مند از سوی عکس‌ها به وضعیت موجود را نداشت، هیچ‌گاه در مقام نوشتن برنمی‌آمدم و آن را به خیل نمایشگاه‌هایی که ماهانه و سالانه بدون افزودن چیزی به عکاس برتر و هنر برگزار می‌شوند، می‌سپردم. اما دقیقا همان دعاوی و این وظیفه برای جلوگیری از تثبیت یک روند اشتبه همراهه، مرا به پاسخ گفتن مجاب می‌کند. بنابراین بدون تعارفات معمول به سراغ پرسش‌های اصلی می‌روم. چرا نمایشگاه؟ کدام مستند؟ کدام جریان و گسست؟ شانیت عکاسان؟ و کارکرد متن‌ها.

تعریفِ بی تعریفی

پیش از هر چیز و قبل از پرداختن به سوالاتی چون چگونگی تحقق رویکرد انتقادی-پژوهشی به عکاس برتر مستند، به همراهید پرسید اساسا عکاس برتر مستند چیست؟ در واقع این پرسش بسیار بنیادین که از قضا شاید بدیهی نیز فرض می شود، در شرایط فعلی راهگشاترین سوال هست؛ چرا که بدون پاسخ گفتن به این پرسش عملا هرگونه تلاش برای یافتن جریان یا گسست بی فایده و عقیم خواهد ماند. زانیار بلوری در نوشته‌ی خود تقریبه همراه بر همین مشکل اساسی نمایشگاه انگشت گذاشته هست اما به همراه بیان این که کیوریتور به همراه آغوش به همراهز این اغتشاش را پذیرفته به نوعی صورت مساله را پاک می‌کند. این هستدلال تقریبه همراه شبیه این هست که بگوییم «من می‌دانم دارم اشتبه همراهه می‌کنم ولی به همراه آغوش به همراهز اشتبه همراهه می‌کنم». در واقع مشکل بنیادین نمایشگاهِ «این ما هستیم؛ نه آن‌ها»، در درجه‌ی اول نه حضور فلان عکاس یا عدم حضور بهمان عکاس، بلکه دقیقا فقدان یک تعریف مشخص از عکاس برتر مستند هست. گمان نمی‌کنم که حتی نمایشگاه «خانواده‌ی بشر» به عنوان یکی از عظیم‌ترین نمایشگاه‌های تاریخ عکاس برتر نیز به همراه چنین تعریف گسترده و نامشخصی به سراغ عکاس برتر مستند رفته به همراهشد. در واقع، مشخص نیست چگونه کار نیوشا توکلیان و ابراهیم نوروزی را به همراهید به عنوان جریانی در عکاس برتر به حساب آورد و یا به عبه همراهرتی، جریان فتوژورنالیستی ایران را به این دو نفر تقلیل داد. به عبه همراهرت دیگر، اگر قرار به همراهشد عکس‌های خبری و فتوژورنالیستی (آن هم در این سطح) را در زمره‌ی عکاس برتر مستند بیاوریم، چرا نبه همراهید عکس‌های ده ها عکاس خبری پیگیرتر از جمله عبه همراهس عطار، رضا دقتی، کاوه کاظمی، مجید سعیدی، حسن سربخشیان، بهروز مهری، لاله شرکت، فاطمه تعمیدی قص علی هذا در این نمایشگاه آورده نشود.(۱) به همراه سه، چهار عکاس، آن هم از نسل متاخر از جریان عکاس برتر فتوژورنالیستی، به‌نظر هرگونه تلاش برای شناسایی جریان، پیوندی یا گسست ناکام می‌ماند و تنها به همراه یک جریان ساختگی مواجه می‌شویم. تقریبه همراه همین قضیه دربه همراهره‌ی دیگر رویکردها نیز صادق هست. تقریبه همراه در دیگر دسته بندی‌ها نیز ما به جای پیوند، شاهد نوعی شبه همراههت‌های صرف هستیم بدون این که بده‌بستان یا تفاوت معناداری میان مجموعه‌ها ایجاد شود.

از دیگر سو، وقتی تعریف ما از عکاس برتر مستند آن قدر وسیع و گل گشاد هست که عکس‌های خبری و فتوژورنالیستی توکلیان، نوروزی، یغمائیان تا عکس‌های به اصطلاح «مستند هنری» مهدی مرادی و محسن شاهمردی و عکس‌های اندکی دست کاری شده محسن رهستانی را در خود جای می‌دهد، دو سوال به ذهن خطور می‌کند. اساسا چه نیازی هست به این دسته بندی‌ها و قائل شدن به عکاس برتر مستند(۲)؛ به همراه چنین تعریف فراگیری به نظر می‌توان حتی عکس‌های صحنه‌آرایی‌شده را نیز در این مجموعه جای داد؛ چرا که هر چیز در نهایت امر سندی از چیزی هست که زمانی پیش روی دوربین بوده هست. حتی اگر به این نیز قائل نبه همراهشیم، چگونه می‌توان چنین حجم وسیعی از سبک‌ها و رویکردهای موجود در عکاس برتر مستند(در تعریف عام و کلاسیک‌اش) را در بیست عکاس خلاصه کرد. تقریبه همراه می‌توان گفت که در اینجا معجزه‌ای رخ داده هست. از دیگر سو، وقتی برخی مجموعه‌ها به همراه این کیفیت نازل در این جمع حضور دارند تقریبه همراه هر عکاس برتر را می‌توان بخشی از جریان عکاس برتر ایران و حائز اهمیت دانست.

در اینجا پرسشی دیگری نیز مطرح می شود. چگونه هست که در سطح حرف، همگی از شکلی متفاوت از عکاس برتر و از عکاس برتر مستند هنری دم می زنیم، اما در مقام عمل دوبه همراهره مجبور به تکرار همان مکررات هستیم. آیا عکس های دیگر عکاسان به همراه تعریف کیوریتور نمایشگاه همخوان نبوده هست یا کیورتیور نمایشگاه اساسا بر خلاف آن‌چه ادعا می‌کند، کاری پژوهشی انجام نداده هست. در اینجا به همراهید به همراهز همان حرف تکراری و به همراهرها گفته شده را تکرار کنم؛ در این نمایشگاه و بسیاری از نمایشگاه‌های این چنینی اساسا عکاس برتر مساله ما نیست؛ عکاس برتر بهانه هست. صرفا کاری به همراهید انجام گیرد آن هم در نهایت سرعت ممکن؛ عکاس برتر بهانه‌ای برای آن انجام آن «کار» هست. نمایشگاه و در ادامه نام ها به همراهید به سرعت تکرار شوند. به همراه این چنین برداشتی شتاب‌زده و عجولانه و بی بنیاد به جای آن که حتی به ظاهر نشان دهیم چیزی در این عکاس برتر وجود دارد اتفاقا همان فقدان و نبود تاریخ‌مندی را برجسته‌تر می‌سازیم. در واقع سردرگمی نمایشگاه به همراهعث می‌شود تا پتانسیل و کیفیت برخی از مجموعه‌ها نیز دیده نشود.

سندروم «همان همیشگی»

گذشته از نامشخص و مبهم بودن تعریف عکاس برتر مستند در این نمایشگاه، می‌خواهم توجه را به نکته‌ی دیگری جلب کنم. در فقر و فقدان یک تاریخ مکتوب(نه تنها تاریخ انتقادی یا فرهنگی، بلکه حتی یک سیر گاه‌شمارانه‌ی دقیق) از عکاس برتر مستند، چگونه می توان از روندها و گسست ها صحبت کرد. در واقع وقتی نقطه آغاز و پایان ما این قدر مبهم و گنگ هست و یک سیر سی ساله به ۲۰ عکاس فروکهسته می‌شود، عملا هیچ امکانی برای به همراهزشناسی جریان و گسست به همراهقی نمی‌ماند. به همراه این تفاسیر و به همراه این درک از پژوهش و انتقاد عملا راهی جز ساخت یک تاریخ جعلی نداریم. این اشتبه همراههی هست که زانیار بلوری نیز در متن خود دچار می‌شود. او در جایی این‌طور نتیجه می‌گیرد که به همراه اضافه‌کردن پیمان هوشمندزاده، عبه همراهس کوثری و نیز خود بهنام صدیقی، این نمایشگاه می‌تواند برآیندی از عکاس برتر مستند ایران بعد از انقلاب و جنگ به همراهشد. به همراه این حال مشخص نیست، کدام متر و معیار به همراهعث می شود که بر عکس‌های محمد اسلامی راد، محمد بهارناز، تورج حمیدیان، فرهاد فخریان، جهانگیر چراغی، محمد کوچکپور کپورچالی، کامران جبرئیلی، نیکول فریدنی، اسعد نقشبندی، جمشید به همراهیرامی، محمد غفوری، مهرداد نراقی و ده‌ها عکاس دیگر چشم فرو ببندیم(۳).

در فقدان همان کار پژوهشی و تاریخ، همه چیز تقریبه همراه به تکراری می‌انجامد که در آن برخی نام ها/برندها ثابت و برخی نام‌های دیگر جای خود را به نام های جدیدتر می دهند بدون این‌که معنایی جدید ساخته شود. در فقدان این جدیت، نه تنها خود بلکه دیگران را نیز به اشتبه همراهه می‌اندازیم. در واقع این تاریخ‌مندی که در بیانیه نمایشگاه نیز به آن اشاره شده هست، چه معنایی دارد وقتی نه نقطه شروعی وجود دارد و نه نقطه پایانی. در اینجا کیوریتور نمایشگاه کوشیده هست چیزی را از وسط عکاس برتر بیرون بکشد و به کمک این تنوع سبکی و موضوعی، جذابیتی ایجاد کند. اما جذابیت به همراه معنی، کشف سنت و جریان تفاوتی اساسی دارد. در واقع در اینجا، پیوند و گسست به شکلی از تنوع سبکی (پرتره، منظره طبیعی، منظره شهری)، تنوع جنسیتی و سنی (محسن رهستانی کهنه کار و قدیانلوی جوان) تقلیل داده می شود، بدون افزودن افزوده ای. به همراهید از خود پرسید، آیا این نمایشگاه معنایی به عکاس برتر معصر ما می‌افزاید؟ یا بر چگونگی سیر تحول آن، پرتویی می‌افکند؟ پرسش اساسی دیگر این‌که چرا یافتن پیوندها و گسست‌ها در عکاس برتر مستند، می‌به همراهیست به یک نمایشگاه ۲۰ نفره تبدل شود و نه یک مقاله یا کتاب. بدون تردید دو مورد آخر و بیش از همه مورد سوم، کار و زمان زیادی می برند. در نمایشگاه همه چیز را می‌توان برای مدت کوتاهی در پس مراسم‌های مختلف، حضور دوستان و نقدهای حمایتی پنهان کرد. همه‌چیز به همراهید خیلی سریع به همراهشد. چرخه‌ی نمایش نبه همراهید متوقف شود. نام‌ها به همراهید بر سر زبه همراهن‌ها بچرخند. اما نگارش کتاب کاری زمان‌بر هست و نیازمند پژوهش. حال آن‌که اگر دغدغه‌ی رهستینی در خصوص عکاس برتر در کار به همراهشد، هیچ‌گاه خود را به این مکررات و کوشش‌های از پیش شکست‌خورده محکوم نمی‌کنیم.

تاریخ مجهول عکاس برتر

در سطحی دیگر، وقتی بعد از نزدیک به چهار دهه هنوز پژوهشی جدی مرجع و منبعی قابل اعتماد پیرامون عکاس برتر وجود ندارد، ما به همراه اتکا به کدام تجربه از عکاس برتر مستند می گوئیم. اساسا این عکاس برتر مستند را چه کسی و کجا تعریف و به آن اعتبه همراهر بخشیده هست؟ آیا مرکزی در عکاس برتر مستند وجود داشته که این شان را به عکاسان ما بدهد یا به محض این‌که این آثار در داخل و یا خارج از کشور به نمایش درآمدند خود به خود این منزلت و اعتبه همراهر را می‌یابند. گالری‌ها امروز به جای آن‌که پیش‌برنده‌ی عکاس برتر به همراهشند، عملا به مانعی در برابر آن بدل شده‌اند و بیشتر به فکر «هنرمندسازی» برای «حراجی‌ها» و «آرت فر‌ها» هستند تا این که دغدغه‌مند خودِ عکاس برتر در مقام هنر به همراهشند(۴). دانشگاه نیز امروز سردرگم‌تر از آن هست که بتواند نقشی در این میان ایفا کند. البته این به نظر مشکل دیرینه‌ای هست. بهمن جلالی حدود دو دهه پیش و در میزگرد «بررسی علل و موانع رشد عکاس برتر» در ایران گفته بود: «دانشگاه‌ها بدون این‌که تعریفی از عکاس برتر داشته به همراهشند، اقدام به تاسیس این رشته کردند.»(۵) به نظر نمی‌رسد که دانشگاه در این دو دهه نیز به تعریف یا جمع‌بندی در خصوص عکاس برتر رسیده به همراهشد جز این که این تعاریف هر روز گنگ‌تر و دانشجویان هر روز سردرگم‌تر می‌شوند؛ چنان که حتی قدرت خود در تشخیص عکس خوب در معنای کلاسیک‌اش را نیز از دست می‌دهند. جشنواره‌هایی چون «شید» نیز هنوز نحیف‌تر و کم‌رمق‌تر از آن‌اند که نقش یک نهاد را ایفا کنند.

این در حالی هست که در غرب تاریخ عکاس برتر به همان اندازه که تاریخ آدم‌ههست، تاریخ نهادها نیز هست. در غرب، علاوه بر آکادمی ها، نهاد بسیار قدرتمندی و دیرینه ای چون «ورلد پرس فوتو» را سراغ داریم که به همراه تعریفی مشخص از عکاس برتر مستند عمل می کند و بهترین عکس ها را اگر از آن تعریف عدول کنند، نمی پذیرد. پیشتر از آن آژانس عکس «گاما»یی بوده که به همراه حضور عکاسان قَدَری چون کارتیه برسون و رابرت کاپا از نگاهی خاص پیروی می‌کردند. در ایالات متحده نیز موزه هنرهای مدرن به همراه حضور افرادی چون هستایکن و سارکوفسکی تعاریف خاصی از عکاس برتر را پیش می‌برده اند. پیش‌تر از آن نیز «کمراورک»، «لایف» و «اپرچر» و صدها نشریه و روزنامه مصوری بوده اند که تعابیر خود از عکاس برتر را اشاعه می دانند و به عکس‌ها اعتبه همراهر و شان می‌داده‌اند. هیچ‌کدام از تعاریف این نهادها به رغم برخی هم‌پوشانی‌ها هیچ‌گاه به همراه هم یک‌سان نبوده هست. هیچ یک نیز صد در صد یک‌دیگر را تائید نکرده‌اند اما مساله بر سر این هست که به شکلی اصولی توانسته دیدگاه خود عکاس برتر را پیش برده و جریان‌هایی را در عکاس برتر پدید آوردند. به همه‌ی این‌ها به همراهید جمعی از مورخینی چون بیومونت نیوهال، نوآمی روزنبلوم و منتقدین و نظریه‌پردازان را اضافه کرد. تاریخ پربه همراهر عکاس برتر غرب که بخش زیادی از آن را از قضا آماتورهای متعهد به دوش کشیده اند به فرادانشی شکل داده هست که در گروهی خاص متبلور می شود که واکر اونز، هستایکن، هستگلیتز، سارکوفسکی، تنها مشتی نمونه خروارند. حال در فقدان چنین نهادها و چنین فرادانشی، آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه، از کجا شانیت خود را می‌گیرد و گذشته از این بر حول کدام نهاد به یک جریان تبدیل می‌شوند. آیا به همراهید به صرف به‌نمایش‌درآمدن این آثار، آن‌ها را به عنوان عکس و در ادامه عکس مستند و بخشی از جریان عکاس برتر مستند بپذیریم. در واقع بر کدام مبنا به همراهید عکس‌های علیرضا فانی را به عنوان بخشی از جریان عکاس برتر منظره دانست. اهمیت آن‌ها از چه روست؟

توهم انتقاد / توهم پیوند

گذشته از این مشکلات و معایب اساسی، نمایشگاه حتی در رسیدن به هدف خود که «ارائه نگاهی انتقادی و درکی تاریخ‌بنیاد از دوران مهست» به همراهز می‌ماند. ارائه نگاه انتقادی و گنجاندن یک تاریخ‌مندی در عکس، نیازمند درکی عمیق از روابط و مناسبه همراهت اجتماعی، فضای فرهنگی و در نهایت ظرافت و قابلیت به همراهزنمایی آن در قالب تصویر هست. به همراه این حال، مشخص نیست که این نگاه هستنادی-انتقادی تاریخ‌مند یادشده در بیانیه‌ی نمایشگاه، چگونه در نماهای خوش‌نما، خوش‌رنگ، آرام، ساکن و سرد مناظر شهری، پرتره‌هایی از نیمه دیگر و چند گزارش تصویری و توریستی، محقق می‌شود. در واقع مشخص نیست که در فروکهسته‌شدن شهر به تیرهای چراغ برق، پل‌ها و دیوارها چه انتقادی نهفته هست. از دیگر سو، آن دسته از عکس‌های مستند اجتماعی که اقشار محروم و تهی‌ست را دست‌مایه خود قرار می‌دهند هیچ تفاوتی به همراه تصاویری که از آن ها در دهه شصت گرفته می‌شدند، ندارد؛ بلکه فروش این عکس‌ها به قیمت های میلیونی عملا تمام آن به همراهر به اصطلاح انتقادی را زیر سوال می‌برد. عکس‌های حسن غفاری نیز جز یک روگرفت صرف و یک مواجهه توریستی چیزی از زندگی و زیست عشایر به ما نمی‌نمایاند. تقریبه همراه در هر زمانی می‌توان چنین عکس‌هایی را از عشایر گرفت. به همراه این تفاسیر، دقیقا مشخص نمی‌شود که این رویکرد انتقادی و تاریخ‌مند کجا و چگونه متجلی می‌شود. به عنوان مثال، آثار محسن رهستانی و بهرام شعبه همراهنی و بسیاری دیگر از عکاسان در این گلچین به رغم برخی کیفیات صوری، به هیچ عنوان آثاری بدیع و اصیل محسوب نمی شوند. محسن رهستانی به رغم تلاش چندین ساله نمی‌تواند از زیر سایه ریچارد اودون خارج شود و آثار بهرام شعبه همراهنی نیز در بهترین حالت تمرینی هست خوب برای کلاس هنرمند مرجع (در اینجا دیکورشیا). بنابراین در جایی که بخش زیادی از آثار در حدود و ثغور عکاس برتر جدی و متفکرانه قرار نمی‌گیرند؛ بخشی از حد یک تمرین کلاسی فراتر نمی‌روند و برخی به رغم جلوه‌های صوری در حد یک رونوشت به همراهقی می مانند؛ چگونه می‌توان از نگاهی اسنادی-انتقادی و تاریخ‌بنیاد حرف گفت. در واقع این نگاه انتقادی و تاریخ‌بنیاد به سرعت به همراه دیدن عکس‌ها، جای خود را به اغتشاش، پراکندگی و سطحی‌نگری(در برخی مجموعه‌ها) می‌دهد.

از دیگر سو، چطور می‌شود در این عکس ها جریان، پیوند، تداوم یا گسستی را جستجو کرد در حالی‌که در کار معدود عکاسانی از این جمع می توان یک خط یا یک تداوم را دید. در میان این جمع تنها مهدی منعم را می‌توان عکاس برتر دانست که در طی سه دهه گذشته تقریبه همراه به سبک و سیاقی ثابت عکاس برتر کرده هست. به عبه همراهرت دیگر در شرایطی که حتی به صورت انفرادی در آثار یک نفر نمی‌توان یک تداوم را جست، چگونه در سطح جمعی قرار هست به یک تداوم و متعاقبه همراه یک گسست رسید. به دیگر بیان، در شرایطی که حجم وسیعی از این عکاسان حتی در عمر فعالیت عکاسانه خود نیز یک روند را دنبه همراهل نکرده‌اند(یعنی به عکاس برتر مستند پایبند نبوده‌اند) چگونه می‌توانند در سطحی کلان‌تر یک پیوستار را شکل دهند. اساسا گسست از چه چیزی منظور هست؟ تنها گسستی که می توان در این عکس ها متصور شد، گسستی هست که هر یک از این عکاسان از خود دارند.(۶)

جریان وقتی شکل می گیرد که افرادی حول یک نهاد و ایده مشخص و به شکلی دغدغه‌مند به موضوعی خاص بپردازد. یک مثال خیلی ساده. کافی هست داگلاس دانکن، جوزف جونز گریفیث یا حتی جیمز ناکتوی را در نظر آورید. آیا آن‌ها به جز پوشش دادن جنگ به چیز دیگری پرداخته‌اند؟ آیا شما از آن‌ها عکس صحنه پردازی شده دیده اید؟ آیا شما از آن ها مناظر خوش‌نما یا عکس های سرد دیده‌اید؟ پاسخ به طور یقین یک «نه» بزرگ هست. حال ما چگونه می‌توانیم ادعا کنیم که ما عکاس جنگ داریم؟ به اعتبه همراهری ما عکاس برتر جنگ داریم اما عکاس جنگ نداریم. کمابیش همین قضیه در مورد عکاس برتر مستند نیز صدق می‌کند. بنابراین جریانی نیز شکل نمی‌گیرد. پس چگونه می توانیم از جریان مستند حرف بگوئیم وقتی عکاس به اصطلاح مستند ما امروز عکاس برتر صحنه پردازی شده می‌کند. بر اساس کدام دغدغه این عکاس برتر مستند شکل گرفته هست وقتی نیت‌ها این قدر سست و بی پایه و اساس هست، آیا به رهستی می توان انتظار شکل‌گیری جریانی را داشت؟ در واقع به علت فقدان این تداوم شخصی و آن نگاه انتقادی برآمده از افق تاریخی، نسل جدید عکاس برتر هر به همراهر مجبور به تکرار همان تجربه‌های نسل قبلی هست بدون آن که بداند.

یک به همراهم و دو هوای عکاس برتر

در اینجا به نظر معضل اصلی، برخورد و مواجهه‌ای دوگانه به همراه همان بزرگانی چون سارکوفسکی هست. آنجایی که می‌خواهیم برای عکاس برتر در میان دیگر هنرها جایگاه بیابیم و فعالیت خود را مهم جلوه دهیم (یعنی برای‌مان منفعتی بلاواسطه دارد)، بی درنگ به سراغ سارکوفسکی و مقالاتش می‌رویم و به او توسل می‌جوئیم اما در حوزه عمل دیگر هیچ اثری از سارکوفسکی نیست. نه موضعی می گیریم، نه پژوهشی می کنیم؛ نه از آن نگاه عمیق انتقادی خبری هست؛ به یکبه همراهره همه چیز جای خود را به دوستی، تلاش برای ساختن، کنار آمدن به همراه همه‌چیز و همه‌کس و انجام کارهای زودبه همراهزده می‌دهد. به همراه چنین کیفیتی از آثار، به همراه اندکی اغماض تقریبه همراه تمامی فعالیت‌های دانشجویی، مجموعه‌های شخصی و آماتوری و کارهای کلاس می توانستند در این نمایشگاه به نمایش درآیند. به همراه اتکا به کیفیت برخی آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه، تقریبه همراه هر فرد دوربین‌به‌دستی را می‌توان عکاس برتر مستند دانست. به بیان دیگر، این آثار چگونه اهمیت و اعتبه همراهر یافته‌اند در حالی‌که هیچ متن قابل اعتنایی در خصوص آن‌ها وجود ندارد. منظور از متن، نه دل‌نوشته‌های منتشر شده در «گالری‌گردی» و «تندیس» بلکه چیزی شبیه نوشته‌های ساداکیچی هارتمن، جان سارکوفسکی در کتاب «نگاهی به عکس‌ها» و جان بولتون هست. در سطحی عمیق‌تر چطور می شود تاریخ عکاس برتر را تصور کرد بدون رزنبلوم، بدون مگنوم، بدون سکولا.

یک اتحاد سه‌گانه

در تحلیل نهایی می توان گفت این نمایشگاه نیز به همراه همان خیل دیگر نمایشگاهی که به همراه اتکا به روابط فردی و دانشی محدود از عکاس برتر شکل نمی گیرند، فرق چندانی ندارد فقط به همراه این تفاوت که رنگ و لعابی بهتری به آن داده شده هست. و اما پرسش اساسی هم چنان به قوت خود به همراهقی هست. در واقع پرسش اصلی این هست که کیوریتور نمایشگاه بر اساس کدام پژوهش، به همراه تکیه بر کدام متن و سبقه و به همراه هستناد به کدام شناخت، این پیوندها و گسست ها را شناسایی کرده هست. در واقع در نتیجه این سردرگمی و فقدان رویکرد انتقادی، به نظر ظرفیت و پتانسیل برخی مجموعه ها نیز تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد. پتانسیل‌هایی که در صورت پیگیری و امتداد شاید بتوانند نقاط آغازی بر مجموعه‌های قوام یافته به همراهشند.

معضل دیگر، متن‌هایی هستند که بر این نمایشگاه نگاشته شده‌اند. متن زانیار بلوری به رغم انسجام و آموزندگی از حد یک معرفی مختصر و مفید فرارتر نمی‌رود و همان‌طور که پیشتر نیز گفته شد، به همراه خطاهایی همراه هست. در واقع، نوشته‌ی او نیز در خصوص سیر تحول، چگونگی تغییر و علل وقوع این تغییرات چیز زیادی نمی‌گوید و پیشاپیش آثار ارائه شده را حائز اهمیت و اعتبه همراهر می‌داند. حال آن که کار منتقد تشکیک در همین بدیهیات هست. بیانیه نیز تقریبه همراه می‌کوشد چیزی ساده را پیچیده و عجیب بیان کند. مارک هستیونز در کتاب نقد عکس، معیارهای نقد خوب را «صداقت در داوری، سادگی در نگارش، صراحت در اظهارنظر و پرهیز از تظاهر و تفاخر» می‌داند. به نظر این معیارهای درست را به همراهید به هر نوشته‌ای تعمیم داد. به عبه همراهرتی چگونه هست که متون سارکوفسکی، به همراهرت و حتی سانتاگ به رغم تمامی آن مفاهیم پیچیده، قابل درک‌اند اما از بیانیه این نمایشگاه تقریبه همراه چیز زیادی عایدتان نمی‌شود جز گلایه در خصوص سختی و مشقات عکاس برتر مستند در این سرزمین. بیانیه به همراه ناله‌ای سوزناک در خصوص انسدادهای سیاسی- اجتماعی و موانع عکاس برتر مستند شروع می شود تا پیشاپیش همان فقدانی که در ادامه در آثار دیده می‌شود را پر کند. اما هیچ کس به خاطر نمی‌آورد که کتاب «آمریکایی‌ها»ی رابرت فرانک اساسا در ایالات متحده مجوز انتشار نیافت؛ چه مانعی از این رفیع‌تر اما فرانک هیچ دلیلی نمی‌داند که در این خصوص ناله سر دهد چون به خوبی می‌داند که کار عکاس مستند حرفه ای و دغدغه‌مند فائق‌آمدن بر همین انسدادههست وگرنه چه فرقی میان او یک آدم عادی دوربین به دست هست. از دیگر سو، چگونه می‌توانیم از عکاس برتر ایران حرف بگوییم در حالی‌که برای نوشتن متن(۷) به همراهید دست به دامن فردی شویم که به گفته خودش هیچ شناختی نه از عکاس برتر ایران بلکه از عکاس برتر جهان نیز ندارد و در نهایت بدون هیچ تحلیل مشخصی از عکس‌های به نمایش درآمده درگالری به تعابیر و تحلیل های نخ نمایی متوسل شود که نه تنها ارتبه همراهطی به همراه هنر ندارند بلکه درستی و اعتبه همراهرشان نیز مدت ههست زیر سوال رفته هست. این که ما خودمان حرمت حرفه‌ی خود را نگه نداریم دیگر چه انتظاری هست که دیگران نگه دارند. آیا تا کنون دیده اید که به یک عکاس اجازه داده شود تا دربه همراهره‌ی جریان‌شناسی تئاتر اظهارنظر کند. برای درک این نمایشگاه اصلا نیازی نیست به تاریخ، نظریه یا هر چیز دیگری متوسل شوید. همین که به این پرسش ها پاسخ دهید ارزش و عیار واقعی این نمایشگاه و نمایشگاه‌هایی این چنینی عیان خواهد شد. نمایشگاه فوق‌الذکر در تحلیل نهایی، هیچ اندوخته ای برای عکاس برتر ایران دربرندارد به جز یک گالری «جدید»، یک کیوریتور «خوش‌آتیه» و یک منتقد «نوپا».

(۱) تمام عکاسانی که در این نوشتار از آن ها یاد می شود اگر بیشتر از افراد حاضر در این نمایشگاه عکس مستند نگرفته به همراهشند، کمتر نیز نگرفته اند.

(۲) آیا می توان بین این قضیه و این که خود کیورتور در همین ژانر فعالیت دارد، ارتبه همراهطی برقرار کرد؟

(۳) منظور از آوردن این اسامی این نیست که الزاما این عکاسان از عکاسان حاضر در این نمایشگاه بهتر بوده اند. فقط هدف این هست که بر اساس کدام عامل در این نمایشگاه که داعیه‌ی جریان شناسی نیز دارد، حضور ندارند.

(۴) همکاری مشترک خانم آناهیتا  قبه همراهئیان و نیوشا توکلیان در نمایشگاه آرل سوئیس نقطه اوج کارآمدی گالری ها در این زمینه را نشان می دهد؛ ترکیبی از عکس‌های آماتوری، اگزوتیک، سیهست زده و برندهای همیشگی.

(۵) مجله عکس؛ سال ۷۴؛ شماره ۱۰۷؛ ص ۲۲

(۶) جواد طبه همراهطبه همراهیی در جایی تاریخ اندیشه غرب را گسست هایی در تداوم ها و پیوستارها می داند در حالی که معتقد هست در ایران ما شاهد تسلسلی از گسست‌هاییم. به نظر این به خوبی دربه همراهره عکاس برترمان نیز صدق می‌کند.

(۷) منظور متن سوم هست.

admin بدون نظر ادامه مطلب


آیا تصاویر پانورامای شما کمی تخت هستند؟ آیا دوست دارید از یک خیابه همراهن یا یک میدان، یک سیاره کوچک کامل بسازید؟ آیا می خواهید تنها در عرض چند دقیقه بدون هیچ گونه تجهیزات یا اپلیکیشن جدیدی، تصاویر جالب و جذاب ایجاد کنید؟ پس این مقاله برای شمهست!

سیاره کوچک چیست؟

شاید شما در مورد افکت «سیاره کوچک» شنیده اید، اما نمی دانید دقیقا چیست. شاید آنها را دیده اید، اما نمی دانید چطور به همراهید آنها را بسازید. خب، بیایید به همراه این توضیح شروع کنیم که سیاره کوچک یک پانورامای کروی هست و از لحاظ تکنیکی یک تصویر هستریوگرافیک نامیده می شود.

نتیجه این افکت این هست که منظره قبلی شما اکنون دایره ای خواهد شد و در نتیجه مانند یک سیاره شناور در فضا، آب، یا آسمان به نظر می رسد، بسته به پس زمینه پانورامایی که هستفاده می کنید.

در این آموزش من قصد دارم به شما نشان دهم که چطور آنها را از هر عکس مستطیلی دو بُعدی ساده ایجاد کنید. من برای این کار از فتوشاپ هستفاده می کنم، اما شما می توانید آن را در اکثر برنامه های پس پردازش، حتی برنامه های رایگان مانند GIMP نیز انجام دهید.

سوژه های یک سیاره کوچک

یک منظره یا پانوراما بهترین انتخاب هست، به همراه این حال می توانید به همراه به کار بردن این افکت در انواع دیگر صحنه ها نیز نتایج جالبی به دست آورید. به عنوان مثال، من از آن در این عکس از داخل یک کتابخانه هستفاده کردم، می بینید خطوط مارپیچی چگونه به فضا عمق اضافه می کنند؟

همچنین، اگر آن را در یک پرتره به کار ببرید، نتیجه همانند نگاه کردن از میان یک روزنه هست.

چگونه یک سیاره کوچک بسازیم

بسیار خب، بیایید به سراغ دستورالعمل ها برویم. اول به همراهید تصویر خود را در فتوشاپ به همراهز کرده و نسبت های عکس را طوری تغییر دهید که به یک مربع تبدیل شود. برای انجام این کار به مسیر Menu > Image > Image Size بروید. هنگامی که پنجره پاپ آپ Image Size به همراهز شد، مطمئن شوید که گزینه «constrain proportions (نسبت های محدود)» را غیرفعال کنید، در غیر این صورت اندازه کل تصویر به تناسب تغییر خواهد کرد. هنگامی که این کار را انجام دادید، مطمئن شوید که اندازه های طول و عرض یکسان به همراهشند.

اکنون خواهید دید که تصویرتان اعوجاج پیدا می کند، مثل این که کشیده شده به همراهشد. در مورد آن نگران نبه همراهشید، این همان چیزی هست که ما در اینجا به دنبه همراهلش بودیم.

تصویر را بچرخانید

حالا که یک تصویر مربعی دارید، به همراهید آن را بچرخانید. برای انجام این کار به مسیر Menu > Image > Image Rotation > 180 degrees بروید.

اکنون خواهید دید که تصویر وارونه می شود.

نکته: اگر می خواهید سطح داخلی سیاره شما بیرون آمده (رو به بیرون) به همراهشد، این مرحله را رها کنید! در پایان، من نتایج را به همراه چرخش و بدون آن به شما نشان خواهم داد.

افکت را اعمال کنید

مرحله نهایی اعمال افکت هست. به مسیر Menu > Filter > Distort > Polar Coordinates بروید. در پنجره پاپ آپ یک پیش نمایش از سیاره کوچک خود خواهید دید؛ مطمئن شوید که گزینه Rectangular to Polar علامت (تیک) خورده به همراهشد و بر روی OK کلیک کنید.

سیاره کوچک شما آماده هست

بفرمایید، سیاره کوچک شما آماده هست! می توانید تصویر را بچرخانید (همانطور که در مرحله ۲ انجام دادید) تا وقتی جهتی که برای تصویر شما مناسب هست را پیدا کنید. همچنین می توانید از ابزار Clone هستفاده کنید، اگر نیاز به ترکیب ادغام مرزها یا صاف کردن هر گونه جزئیات نهایی دارید. و البته، می توانید کنترهست و نوردهی را نیز مانند هر عکس دیگری اصلاح کنید.

در صورتی که مرحله ۲ را رها کرده به همراهشید و تصویر را نچرخانده به همراهشید، تصویر به این شکل می شود (سطح داخلی آن رو به بیرون می شود).

پس دیدید که این کار فقط به سه مرحله ساده نیاز داشت. به همراه این حال، برای به دست آوردن نتایج بهتر، به خصوص اگر اولین به همراهر هست که این کار را انجام می دهید، اجازه دهید چند نکته و ترفند به شما یاد دهم:

نکات و ترفندها

از عکسی به همراه نسبت عریض (به همراهز)تر، مانند ۲:۱ و بیشتر هستفاده کنید. اگر ندارید، یک عکس منظره (افقی) بهتر از یک عکس پرتره (افقی) هست.

عکس خود را به همراه قانون یک سوم ترکیب بندی کرده و قسمت های به همراهلا و پایین آن را به همراه حداقل اطلاعات و جزئیات در ناحیه میانی به همراهقی بگذارید. در این نمونه، من آسمان را در به همراهلا، درختان را در وسط، و زمین را در پایین قرار دادم.

مطمئن شوید که خط افق کاملا صاف به همراهشد. اگر در عکس اصلی اینطور نبود، اصلاح آن خیلی ساده هست. اول، ابزار خط کش را از جعبه ابزار بردارید (اگر آن را نمی بینید، قطره چکان (eyedropper) را فشار داده و نگه دارید، آن را پیدا خواهید کرد). سپس بر روی یک خط صاف کلیک کرده و آن را از یک طرف به طرف دیگر بکشید. در آخر، بر روی دکمه Straighten Layer در به همراهلا کلیک کنید.

اگر لبه های چپ و رهست پانورامای شما یکسان به همراهشند، لبه ها در سیاره بهتر ادغام خواهند شد. در صورت امکان، مثلا در مورد یک جنگل، می توانید طرف چپ را کپی کرده، آن را برگردانید (flip کنید) و در سمت رهست paste کنید. به این ترتیب کاملا به همراه هم مطابقت خواهند داشت.

اکنون می توانید انواع سیاره های کوچک را از طبیعت گرفته تا مناظر شهری ایجاد کنید، فرصت ها بی شمارند.

نویسنده: آنا مایرلس (Ana Mireles)

admin بدون نظر ادامه مطلب

admin بدون نظر ادامه مطلب

   در سلسله کارگاه‌ها و نشست‌های دعوت از اساتید برجسته کشور، کانون عکس انجمن سینمای جوانان اصفهان روز چهارشنبه ۲۶ مهرماه ۹۶ میزبه همراهن «کورش ادیم» خواهد بود.

   این کارگاه از ساعت ۱۶ تا ۱۸:۳۰ به همراه محوریت و موضوع «تجربه‌ی زیسته:گفت‌وگوی شعر و عکس» در نگارستان امام خمینی اصفهان  برگزار می‌شود.

   کوروش ادیم متولد سال ۱۳۵۰ هست. ترجمه فارسی کتاب«حضور ناب» کریستین بوبن، همکاری به همراه مجموعه کتاب‌های «چشم»، نشر ماهریز، یکی از بنیان‌گذاران انجمن عکاس برتر به همراهبل ۱۳۷۳، دبیری نمایشگاه عکاس برتر «روستا در روستا»، مسئولیت بخش «نگاه سوم» مجله عکس ۱۳۷۵، مسئولیت صفحه عکاس برتر مجله رودکی ۱۳۷۷ و برپایی نمایشگاه‌های متعدد گروهی و فردی در ایران و خارج از کشور از دیگر فعالیت‌های این عکاس هستند.

   او همچنین، چاپ چندین مقاله و نقد در حوزه عکاس برتر در مطبوعات کشور و عضویت هیئت‌داوران در چند جشنواره ملی عکاس برتر و نیز عضویت شورای سیهست‌گذاری یازدهمین دوسالانه عکاس برتر ایران را در کارنامه‌اش دارد.

   کوروش ادیم از هنرمندانی هست که از سال ۷۱ به‌طورجدی فعالیت خود را درزمینه عکاس برتر آغاز کرده هست.در این سال‌ها عمده فعالیت ادیم در شاخه عکاس برتر هنری بوده هست. ادیم علاوه بر عکاس برتر، درزمینه شعر نیز فعالیت دارد و کتاب «دیده و درون» آخرین اثر ادیم هست که حاصل گفت و گوهای او در زمینه عکاس برتر هست.

   علاقه‌مندان برای شرکت در این جلسه می‌توانند عدد ۱ را به شماره ۰۹۱۳۳۰۰۵۷۲۲ و یا تلگرام @saeed5722 ارسال کنند.


نویسنده


admin بدون نظر ادامه مطلب